KLAUZULA INFORMACYJNA

Wypełniając obowiązek prawny uregulowany zapisami art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) Dz. U. UE . L. 2016.119.1 z dnia 4 maja 2016r, dalej jako „RODO”, informujemy, że:
1. dane Administratora i Inspektora Ochrony Danych znajdują się w linku „Ochrona danych osobowych”,
2. Pana/Pani dane osobowe w postaci adresu IP, są przetwarzane w celu udostępniania strony internetowej oraz wypełnienia obowiązków prawnych spoczywających na administratorze(art.5 ust.2 RODO),
3. dane osobowe mogą być przekazywane organom państwowym, organom ochrony prawnej (Policja, Prokuratura, Sąd) lub organom samorządu terytorialnego w związku z prowadzonym postępowaniem,
4. Pana/Pani dane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji międzynarodowej,
5. Pana/Pani dane osobowe będą przetwarzane wyłącznie przez okres i w zakresie niezbędnym do realizacji celu przetwarzania,
6. przysługuje Panu/Pani prawo dostępu do treści swoich danych osobowych oraz ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania,
7. ma Pan/Pani prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych,
8. podanie przez Pana/Panią danych osobowych jest fakultatywne (dobrowolne) w celu udostępnienia strony internetowej,
9. Pana/Pani dane osobowe nie będą podlegały zautomatyzowanym procesom podejmowania decyzji przez Administratora, w tym profilowaniu,
10. po zamknięciu okienka, do klauzuli informacyjnej masz dostęp w górnej części strony.
zapoznałem/zapoznałam się

ZASADY PRAWIDŁOWEJ KOMUNIKACJI

  1. MOWA CIAŁA
    • przyjęcie przyjaznej pozycji wobec dziecka, zniżenie się do jego poziomu (można usiąść, kucnąć itp.), zwrócenie się twarzą, otwarta postawa zachęcająca do kontaktu;
    • kontakt wzrokowy, ale nie ciągłe przyglądanie się dziecku;
    • miły wyraz twarzy, spokojny ton głosu;
    • adekwatna mimika;
    • w miarę możliwości i chęci dziecka bliski kontakt fizyczny.
  1. POSTAWY KONIECZNE DO AKTYWNEGO SŁUCHANIA
    • chęć słuchania i pomocy dziecku, znalezienie czasu i odpowiedniej chwili na rozmowę;
    • gotowość do bezwarunkowej akceptacji wszystkich uczuć dziecka, nawet tych których naszym zdaniem „nie powinno czuć”;
    • świadomość zmienności uczuć;
    • traktowanie dziecka jako indywidualności, niezależnego od nas – pozwolenie mu na własne uczucia, sądy, widzenie świata.
  1. CO POMAGA W AKTYWNYM SŁUCHANIU I ROZMOWIE
    • słuchanie co najmniej dwa razy tyle czasu, co mówienie do dziecka;
    • okazywanie zainteresowania tym, co mówi, przytakiwanie, kiwanie głową itp.;
    • skupianie uwagi na wypowiedziach i osobie dziecka (obserwowanie jego zachowania i emocji podczas mówienia/słuchania), nastawienie na zrozumienie, a nie ocenę wypowiedzi dziecka;
    • empatia, wczuwanie się w sytuację dziecka;
    • słuchanie od początku do końca bez przerywania, kończenia zdań za dziecko, oznajmiania, że już wiemy co chce powiedzieć;
    • używanie tzw. „otwieraczy drzwi” – sformułowań zachęcających do mówienia, ale nieodbierających dziecku jego aktywności w mówieniu np. „naprawdę”, „serio”, „to ciekawe”, „opowiedz o tym”, „co o tym sądzisz”;
    • używanie „słów-kluczy”: wygląda na to, że….(jesteś zadowolony…itp.); mam wrażenie, że…(np. nie masz ochoty); wydaje mi się , że…; chyba jesteś…, czujesz się…(rozczarowany, oszukany, szczęśliwy itp.);
    • parafrazowanie – słuchacz próbuje usłyszeć i zrozumieć, co odczuwa nadawca lub, co mówi jego wypowiedź, potem formułuje to, co zrozumiał własnymi słowami i oznajmia nadawcy w celu uzyskania potwierdzenia np. myślisz, że…; o ile dobrze rozumiem…; z tego co mówisz wynika, że…; chcesz powiedzieć, że…;
    • na podstawie obserwacji zachowania dziecka nazywanie jego uczuć, których ono nie potrafi jeszcze wyrazić np. widzę, że jesteś zdenerwowany;
    • naprowadzanie na główne wątki rozmowy, jeśli dziecko się zaplącze/zgubi wątek;
    • zadawanie dodatkowych pytań, ale tylko wtedy, gdy jest to konieczne, zbędne pytania rozpraszają uwagę;
    • mówienie krótko i konkretnie, słowami zrozumiałymi dla dziecka;
    • używanie tzw. komunikatów „ja” zamiast „ty” tzn. mówienie o własnych uczuciach i oczekiwaniach związanych z postępowaniem dziecka lub zaistniałą sytuacją zamiast o tym co dziecko zrobiło np. „ (ja) jestem zły, gdy widzę buty zostawione w przedpokoju” zamiast „znów (ty) zostawiłeś swoje buty”;
    • mówienie o zachowaniach dziecka, które nam przeszkadzają, a nie o nim samym np. „nie podoba mi się zrobiony przez ciebie bałagan” zamiast „nie podoba mi się, że jesteś takim bałaganiarzem”;
    • mówienie we własnym imieniu i o własnych uczuciach, doświadczeniach itp. zamiast generalizowania: „wszyscy tak robią…”, „w naszej rodzinie…”;
    • unikanie określeń: ty zawsze…, ciągle…, nigdy…, znów…;
    • w trudnych sytuacjach nastawienie na szukanie rozwiązań, a nie winnego który musi ponieść konsekwencje.
  1. CO PRZESZKADZA W AKTYWNYM SŁUCHANIU
    • wydawanie rozkazów, rządzenie;
    • ostrzeganie, upominanie, grożenie;
    • moralizowanie, mówienie: musisz…, powinieneś…itp.
    • radzenie, proponowanie rozwiązań;
    • robienie wyrzutów, przytaczanie argumentów, pouczanie;
    • osądzanie, krytykowanie, obwinianie;
    • przesadne chwalenie;
    • ośmieszanie, zawstydzanie;
    • interpretowanie, stawianie diagnozy, analizowanie, mówienie dziecku, że zna się jego prawdziwe uczucia i intencje (np. wiem co czujesz, co jest przyczyną takiej sytuacji)
    • uspakajanie, pocieszanie, współczucie, użalanie się nad dzieckiem;
    • odciąganie uwagi od problemu.

Nieprawidłowe zachowania rodziców mogą dawać dziecku poczucie, że jego uczucia nie są ważne i ono także nie musi się liczyć z uczuciami rodziców. Powodują opór, bunt, chęć odwetu, robienie na złość, lęk, poczucie winy. Uczą, że w życiu trzeba walczyć i że wygrywa silniejszy, sprytniejszy, posiadający władzę. Dzieci czują, że rodzice nie mają do nich zaufania, nie wierzą w ich zdolności i samodzielność. Obniżają poczucie własnej wartości dziecka, powodują brak wiary we własne siły, zależność od rodziców.